Elk jaar, in de derde week van juli, wordt een stad in Nederland het toneel van een van de grootste wandelevenementen ter wereld. Terug naar de geschiedenis, het format en de geheimen van de Vierdaagse van Nijmegen.
Er zijn wedstrijden die bekend staan om hun snelheid, en proeven die bekend staan om hun afstand. De Vierdaagse van Nijmegen (Nijmeegse Vierdaagse) staat bekend om iets anders: de herhaalde inspanning. 30, 40 of 50 kilometer wandelen is al een prestatie op zich. De volgende dag opnieuw beginnen, dan de dag erna, en een vierde keer — dat is wat de legendarische reputatie van dit Nederlandse evenement maakt, bijgenaamd "The Walk of the World".
In tegenstelling tot wat men zou denken, is de Vierdaagse van Nijmegen niet opgericht als een wandeltocht voor het grote publiek. De oorsprong is militair: het idee kwam van een Nederlandse officier die de uithoudingsvermogen en weerstand tegen vermoeidheid van zijn soldaten over lange afstanden wilde verbeteren.
De allereerste editie vindt plaats op 1 september 1909. Ze brengt 296 militairen en slechts 10 burgers samen, verdeeld over vijftien verschillende routes vertrekkend vanuit tien afzonderlijke kazernes — en niet, in die tijd, alleen vanuit Nijmegen.
In 1925 werd Nijmegen definitief vastgesteld als start- en eindpunt. Het voordeel: een regio met gevarieerde landschappen, tussen vlaktes, polders, bossen, oevers van de Waal en de Maas, heuvels rond Groesbeek en de nabijheid van de Duitse grens — genoeg voor vier wandeldagen met heel verschillende sferen.
Het evenement opende zich geleidelijk voor burgers, vrouwen en buitenlandse deelnemers. De editie van 1928, georganiseerd in de nasleep van de Olympische Spelen van Amsterdam, markeert een echte internationale kentering, met de komst van Duitse, Britse, Noorse en Franse wandelaars.
Vandaag de dag lopen militairen en burgers zij aan zij: families, wandelclubs, bedrijven, verenigingen, buitenlandse militaire detachementen in uniform... De Vierdaagse van Nijmegen is een symbool van ontmoeting tussen culturen en generaties geworden, evenzeer als een fysieke proef.
Elke dag worden drie formats aangeboden:
De echte moeilijkheid komt niet van één enkele etappe, maar van de herhaling van de inspanning vier dagen achter elkaar, met beperkte hersteltijd tussen elke dag.
Kan men de afstand vrij kiezen? Niet volledig. Burgers moeten een minimale regelementaire afstand respecteren, die elk jaar wordt vastgesteld op basis van leeftijd en categorie van de deelnemer: inschrijven boven dit minimum is mogelijk, nooit eronder. In een groep moeten alle leden dezelfde afstand afleggen.
De militaire detachementen leggen verplicht 40 km af vanuit het kamp Heumensoord, waarbij sommigen bovendien een bepakking van minstens 10 kg moeten dragen.
Richting het noorden van Nijmegen, door de regio Overbetuwe, tussen Waal en Rijn, langs dorpen als Lent, Oosterhout, Valburg en Elst. Het terrein is grotendeels vlak, maar de euforie van de start zet velen er toe aan te snel te lopen. De uitdaging van de dag: al in de eerste kilometers het juiste tempo vinden.
Koers naar het westen, door de polders van het Land van Maas en Waal, tot aan het levendige plein van Wijchen. De vermoeidheid van de vorige dag begint te wegen. Het is ook de dag van de Roze Woensdag ("Roze Woensdag"): inwoners en wandelaars kleden zich in het roze om diversiteit en inclusie te vieren, een traditie die het symbool van de hele week is geworden.
Beschouwd als de moeilijkste dag, bijgenaamd "de dag van de zeven heuvels". De route doorkruist bossen, valleien, hellingen en wijngaarden rond Groesbeek en Berg en Dal. Na al 60 tot 100 afgelegde kilometers weegt elke klim zwaar: het is hier dat training en mentale kracht echt het verschil maken.
De meest symbolische dag. Richting het zuiden naar Cuijk, met de spectaculaire oversteek van een militaire pontonbrug over de Maas, gevolgd door de terugkeer naar Nijmegen en de triomfantelijke intocht op de Via Gladiola.
De Via Gladiola is de bijnaam van de Sint Annastraat, de grote laan waarlangs de wandelaars Nijmegen binnenkomen. Tienduizenden toeschouwers verdringen zich daar om te applaudisseren, en de deelnemers ontvangen traditioneel gladiolen.
Waarom deze bloem? De naam komt van het Latijnse gladius ("zwaard"), en in het oude Rome was ze geassocieerd met zegevierende gladiatoren. Zo werd ze het natuurlijke symbool van de wandelaars die de vier dagen inspanning hadden overwonnen.
Het voltooien van de vier etappes volgens de regels geeft recht op het Vierdaagsekruis, een officiële onderscheiding die in Nederland erkend wordt, met name in de militaire wereld.
Om het te behalen, moet men:
Elke editie brengt duizenden Nederlandse en buitenlandse militairen samen. In 2025 zijn 6 488 militairen vanaf 4.30 uur 's ochtends van start gegaan vanuit Heumensoord. Het kamp van Heumensoord herbergt doorgaans strijdkrachten uit meer dan 25 landen.
De detachementen marcheren in formatie, met strikte groepsdiscipline: het doel is niet dat de snelsten finishen, maar dat de hele eenheid als één geheel de finishlijn overschrijdt.
Eenmalig 30 of 40 km wandelen is voor veel geoefende wandelaars haalbaar. De echte moeilijkheid van Nijmegen is de volgende dag opnieuw beginnen, en de dag daarna.
Een effectieve voorbereiding wordt over meerdere maanden opgebouwd, waarbij geleidelijk het uithoudingsvermogen, de voetconditie en het herstelvermogen van dag tot dag worden ontwikkeld.
De mars gaat gepaard met een groot volksfestival, de Vierdaagsefeesten. In 2026 vinden deze festiviteiten plaats van 18 tot 24 juli, met meer dan 1 000 artiesten en 45 podia verspreid over de hele stad, grotendeels gratis toegankelijk.
De Vierdaagse van Nijmegen is niet alleen een sportieve prestatie: het is een eeuwenoude traditie waarbij militairen en burgers, Nederlanders en buitenlanders, dezelfde uithoudingsproef delen — en dezelfde ontroering bij het overschrijden van de finishlijn op de Via Gladiola, gladiolen in de hand.