Zachte geneeskunde: Wat zijn de voordelen van deze alternatieve methoden?

De niet-conventionele geneeswijzen kunnen ook alternatieve, parallelle, holistische, natuurlijke of zachte geneeswijzen worden genoemd. Dit domein verzamelt een breed panel van therapeutische praktijken die complementaire of alternatieve zorg bieden. Deze methoden zijn vaak onderwerp van controverses betreffende hun effectiviteit die niet volledig wordt erkend door de conventionele geneeskunde. Deze praktijken vinden echter talrijke therapeuten en cliënten in Frankrijk. Hier is een korte samenvatting van deze beroepen van welzijn en hun plaats binnen de Franse regelgeving.

Inhoudsopgave:

• Definities van niet-conventionele geneeswijzen
• Typologie van praktijken
• Zachte geneeswijzen vanuit juridisch oogpunt

Om deze methoden te classificeren, beveelt de Nationale Academie voor Geneeskunde in Frankrijk het gebruik aan van de term complementaire therapieën. De Orde van Artsen gebruikt daarnaast de benamingen alternatieve en complementaire geneeswijzen.

Veel van deze zachte geneeswijzen plaatsen zich in de erfenis van geneeswijzen uit oude tradities. Een ander deel komt voort uit een bloei tussen het einde van de 18e eeuw tot de 19e eeuw. Dit omvat bijvoorbeeld hypnose, osteopathie of homeopathie.

De niet-conventionele geneeswijzen ontwikkelen zich nog steeds vandaag met 20 tot 50 % van de bevolking van de Europese gemeenschap die er een beroep op doet afhankelijk van het land. Bijna 4 van de 10 Fransen zijn er aanhangers van. De term integratieve geneeskunde (traditionele Chinese geneeskunde, naturopathie, homeopathie, ayurvedische geneeskunde, osteopathie) maakt het mogelijk om de therapieën aan te duiden die de conventionele geneeskunde met bewezen effectiviteit combineren met alternatieve praktijken. Dit als begeleiding.

Deze sector verenigt een zeer groot aantal praktijken en therapieën. De WHO (Wereldgezondheidsorganisatie) telt er meer dan 400 verschillende. Ze catalogiseert hierbij vier grote families:

• De biologische therapieën die voornamelijk natuurlijke producten gebruiken afkomstig van planten, mineralen of dieren.

• De manuele therapieën zoals osteopathie, chiropraxie of reflexologie.

• De geest-lichaam benaderingen waaronder medische hypnose, meditatie of sofrologie.

• Ten slotte de systemen die gebaseerd zijn op eigen theoretische fundamenten en toegewijd zijn zoals acupunctuur of homeopathie.

Zonder te streven naar een uitputtende lijst, kunnen we de specialiteiten van zachte geneeswijzen noemen die het meest bekend en verspreid zijn:

• Acupunctuur die zeer dunne naalden inbrengt op specifieke punten en strategische punten van het menselijk lichaam.

• Homeopathie bestaat uit het toedienen in minimale doses van middelen die, in hogere doses, symptomen kunnen veroorzaken die vergelijkbaar zijn met die van de ziekte die bestreden moet worden.

• Osteopathie betreft de manipulatie en mobilisatie van het lichaam om mogelijke disfuncties op te sporen, te voorkomen of te verhelpen.

• De chiropractie werkt met manipulaties om zenuwen te bevrijden en het fysiologische evenwicht van het lichaam te herstellen.

• Sofrologie is een ontspanningsmethode om angsten en fobieën weg te nemen door positieve gedachten. De praktijk verloopt via ademhalingsoefeningen en door visualisatie van ontspannende beelden.

• De fytotherapie die het gebruik van de heilzame eigenschappen van planten omvat in verschillende vormen waaronder infusies of maceraties.

Met deze methoden en de vele andere niet genoemde, is het belangrijk kennis te nemen van de regelgevingen die deze heterogene praktijken omkadren. Dit om er eventuele charlatans uit te weren.

Frankrijk erkent acupunctuur, homeopathie en osteopathie als legale medische praktijken. Deze erkenningen van beroepstitels zijn echter niet synoniem met validatie van deze theorieën door de academie. Deze alternatieve geneeswijzen vinden niettemin hun plaats binnen ziekenhuizen. Met zorg die daar ter plaatse wordt verleend en in de universitaire ziekenhuizen.

De meeste van deze therapeutische praktijken worden uitgeoefend door huisartsen. Ze worden echter niet erkend door de Sociale Zekerheid. Hier is een samenvatting van de therapieën zoals ze kunnen worden uitgeoefend in Frankrijk :

• Acupunctuur : De legale uitoefening betreft alleen artsen en vroedvrouwen. Deze laatsten moeten beschikken over een universitair of interuniversitair diploma dat moet worden uitgereikt door de geneeskundefaculteiten.

• Homeopathie : is beperkt tot artsen, vroedvrouwen, tandartsen en dierenartsen die een diploma hebben. Dit laatste wordt uitgereikt door een universiteit of door een door de staat erkend instituut. Apothekers met een certificaat in homeopathie hebben het recht tot advies, maar kunnen geen homeopathische behandeling voorschrijven.

• Osteopathie en chiropraxie : Het diploma osteopathie uitgereikt door universiteiten of erkende instituten is van toepassing op artsen, kinesitherapeuten, vroedvrouwen en verpleegkundigen. Het vertegenwoordigt een titel, maar heeft geen waarde als staatsdiploma.

• De therapeutische aanraking : Ook wel relationele massage genoemd, kan worden uitgeoefend zonder diplomavereiste door kinesitherapeuten, verpleegkundigen en psychomotorische therapeuten. Het kan verschillende vormen aannemen zoals massage, streling of zelfs een liefkozing. In tegenstelling tot het zicht of gehoor, is de tastzin een van de 5 zintuigen die het minst wordt beïnvloed door veroudering.

• Hypnose : Het wordt omkaderd door universitaire opleidingen en een privé-instituut (het Franse Instituut voor Hypnose). Deze opleidingen worden voornamelijk gevolgd door het gezondheidspersoneel, maar vereisen noch opleidingen noch staatsdiploma's vooraf.

Deze regelgevingen dienen ervoor te zorgen dat deze therapieën worden uitgeoefend door leden van het medische korps. Ze moeten ook strikt worden beperkt tot het gebied van welzijn en ontspanning. Ze vervangen dus niet de zorg die wordt geboden door de conventionele geneeskunde.

De bijzondere gevallen van kruidengeneeskunde en fytotherapie, vanwege het potentiële bestaan van gevaarlijke componenten in geneeskrachtige planten, zijn zeer gereglementeerd in Frankrijk. Geneesmiddelen op plantenbasis kunnen alleen worden verstrekt in farmaceutische officines. Met echter de mogelijkheid om bepaalde producten in vrije toegang te laten voor klanten.

De zachte geneeskunde verwelkomt evenveel takken als beroepen. Correct gereglementeerd en ter aanvulling van conventionele praktijken, kan het bepaalde voordelen bieden die de cliënten kalmeren die vandaag nog steeds talrijk zijn.