Medycyna naturalna: Jakie są korzyści tych metod alternatywnych?

Medycyna niekonwencjonalna może być również nazywana medycyną alternatywną, równoległą, holistyczną, naturalną lub łagodną. Ta dziedzina obejmuje szeroki wachlarz praktyk terapeutycznych, które zapewniają opiekę uzupełniającą lub alternatywną. Te metody są często przedmiotem kontrowersji ze względu na ich skuteczność, która nie jest w pełni uznawana przez medycynę konwencjonalną. Te praktyki znajdują jednak licznych praktyków i klientów we Francji. Oto krótkie streszczenie tych zawodów dobrego samopoczucia i ich miejsca w francuskich przepisach.

Spis treści:

• Definicje medycyny niekonwencjonalnej
• Typologie praktyk
• Medycyna naturalna z prawnego punktu widzenia

Aby sklasyfikować te metody, Narodowa Akademia Medycyny we Francji zaleca stosowanie terminu terapie uzupełniające. Rada Lekarzy używa ponadto określeń medycyna alternatywna i uzupełniająca.

Wiele z tych medycyn naturalnych plasuje się w dziedzictwie medycyn dawnych tradycji. Inna część pochodzi z rozkwitu między końcem XVIII wieku a XIX wiekiem. Obejmuje to na przykład hipnozę, osteopatię czy homeopatię.

Medycyna niekonwencjonalna rozwija się nadal dzisiaj z 20 do 50% populacji wspólnoty europejskiej, która z niej korzysta w zależności od kraju. Blisko 4 na 10 Francuzów to jej zwolennicy. Termin medycyna integracyjna (tradycyjna medycyna chińska, naturopatia, homeopatia, medycyna ajurwedyjska, osteopatia) pozwala określić terapie, które łączą medycynę konwencjonalną o udowodnionej skuteczności z praktykami alternatywnymi. To w charakterze wsparcia.

Ten sektor skupia bardzo dużą liczbę praktyk i terapii. WHO (Światowa Organizacja Zdrowia) odnotowuje ponad 400 różnych. Kataloguje w tym zakresie cztery główne rodziny:

• Terapie biologiczne, które wykorzystują głównie produkty naturalne pochodzące z roślin, minerałów lub zwierząt.

• Terapie manualne takie jak osteopatia, chiropraktyka czy refleksologia.

• Podejścia ciało-umysł, w tym hipnoza medyczna, medytacja czy sofrologia.

• Wreszcie systemy oparte na własnych podstawach teoretycznych i dedykowane, takie jak akupunktura czy homeopatia.

Nie dążąc do wyczerpującego wykazu, można wymienić specjalności medycyny naturalnej najbardziej znane i rozpowszechnione:

• Akupunktura która polega na wprowadzaniu bardzo cienkich igieł w określone punkty i strategiczne miejsca ciała ludzkiego.

• Homeopatia polega na podawaniu w minimalnych dawkach środków, które w większych dawkach mogą wywoływać objawy podobne do tych choroby, z którą się walczy.

• Osteopatia dotyczy manipulacji i mobilizacji ciała w celu wykrywania, zapobiegania lub zaradzania możliwym dysfunkcjom.

• Chiropraktyka działa poprzez manipulacje w celu uwolnienia nerwów i przywrócenia równowagi fizjologicznej ciała.

• Sofrologia to metoda relaksacji mająca na celu usunięcie lęków i fobii poprzez pozytywne myślenie. Praktyka odbywa się poprzez ćwiczenia oddechowe i wizualizację relaksujących obrazów.

• Fitoterapia która obejmuje wykorzystanie dobroczynnych właściwości roślin w różnych formach, w tym napary czy maceracje.

Z tymi metodami i wieloma innymi niewymienionych, ważne jest zapoznanie się z przepisami, które regulują te różnorodne praktyki. To w celu wykluczenia ewentualnych szarlatanów.

Francja uznaje akupunkturę, homeopatię i osteopatię jako legalne praktyki medyczne. Te uznania tytułów zawodowych nie są jednak równoznaczne z walidacją tych teorii przez akademię. Te medycyny alternatywne znajdują jednak swoje miejsce w szpitalach. Z opieką świadczoną na miejscu i w szpitalach uniwersyteckich.

Większość z tych praktyk terapeutycznych jest wykonywana przez lekarzy rodzinnych. Jednak nie są one uznawane przez Ubezpieczenia Społeczne. Oto streszczenie terapii, jakie mogą być wykonywane we Francji:

• Akupunktura : Legalne wykonywanie dotyczy tylko lekarzy i położnych. Muszą oni posiadać dyplom uniwersytecki lub międzyuniwersytecki, który musi być wydany przez wydziały medycyny.

• Homeopatia : jest ograniczona do lekarzy, położnych, dentystów i weterynarzy posiadających dyplom. Ten ostatni jest wydawany przez uniwersytet lub instytut akredytowany przez państwo. Farmaceuci posiadający certyfikat z homeopatii mają prawo do doradztwa, ale nie mogą przepisywać leczenia homeopatycznego.

• Osteopatia i chiropraktyka : Dyplom osteopatii wydawany przez uniwersytety lub akredytowane instytuty dotyczy lekarzy, fizjoterapeutów, położnych i pielęgniarek. Stanowi tytuł, ale nie ma wartości dyplomu państwowego.

• Dotyk terapeutyczny : Nazywany także masażem relacyjnym, może być praktykowany bez wymogu dyplomu przez fizjoterapeutów, pielęgniarki i psychomotorycznych. Może przybierać różne formy, takie jak masaż, głaskanie czy pieszczota. W przeciwieństwie do wzroku czy słuchu, dotyk jest jednym z 5 zmysłów najmniej dotkniętych przez starzenie się.

• Hipnoza : Jest regulowana przez szkolenia uniwersyteckie i instytut prywatny (Francuski Instytut Hipnozy). Te szkolenia są głównie podejmowane przez personel medyczny, ale nie wymagają ani szkoleń ani dyplomów państwowych wcześniej.

Te przepisy służą zapewnieniu, że te terapie są wykonywane przez członków korpusu medycznego. Muszą one również być ściśle zarezerwowane dla dziedziny dobrego samopoczucia i relaksu. Nie zastępują zatem opieki świadczonej przez medycynę konwencjonalną.

Szczególne przypadki zielarstwa i fitoterapii, ze względu na potencjalne istnienie niebezpiecznych składników w roślinach leczniczych, są bardzo uregulowane we Francji. Leki na bazie roślin mogą być wydawane tylko w aptekach. Z możliwością pozostawienia niektórych produktów w wolnym dostępie dla klientów.

Medycyna naturalna obejmuje tyle gałęzi, ile zawodów. Właściwie uregulowana i jako uzupełnienie praktyk konwencjonalnych, może przynieść pewne korzyści, które uspokajają klientów wciąż licznych dzisiaj.