Interview met alex_french-sas - Deel I

Inhoudsopgave:

• Een man, twee dromen
• Zijn CV
• Zijn schoolloopbaan
• Zijn militaire carrière
• Zijn zwaktes
• Zijn sterke punten
• De noodzakelijke offers om dit beroep uit te oefenen
• Vervolg volgt ...

Voormalige operator van de Special Forces (FS) Franse (1e RPIMA), militaire adviseur (voor klanten zo divers en gevarieerd als Ubisoft, industriëlen voor tests en retex op prototypes of nog een Britse private beveiligingsmaatschappij), partner van een schietcomplex (Subtac) in de Parijse banlieue in Villebon-sur-Yvette, Alex heeft een zeer druk schema. 

Hij steunt dus op 7 voormalige collega's van zijn eenheid aan wie hij de advies- en trainingsdiensten toevertrouwt die hij niet in staat is te verzekeren. 

Hij komt net terug uit Noord-Ierland waar hij verantwoordelijk was voor een farmaceutisch bedrijf om checkpoints op te zetten op 3 gevoelige antennes (onderzoek, productie, distributie) en zo te voorkomen dat geïnfecteerde personen deze sites binnendringen met het risico dat zij essentiële werknemers besmetten. Voor deze missie wist hij zijn ervaring die hij opdeed tijdens de jacht op terroristen over te dragen naar het zoeken naar symptomen bij personen besmet met Covid 19.  

Hij is ook zeer aanwezig op Instagram (@alex_french_sas) met meer dan 14.000 volgers en zeer gevolgde lives waar hij de tijd neemt om alle vragen te beantwoorden die men zich kan stellen over elite-eenheden. De toon is ontspannen maar weet serieus te zijn wanneer de situatie het vereist (herdenken van doden in operaties of nationale feestdagen). Altijd de uitdaging aangaan en slagen, dat is zijn doel.  

Voormalige polyvalente operator van de FS (SAS1 groep van de eerste compagnie), commando instructeur, monitor gevechtsschieten, monitor C4 (man tegen man), explosievenspecialist, ERYX schutter (raketwerper), Minimi schutter (mini-machinegeweer), VPS piloot op hoge snelheid (pilotenstages), specialist zachte inbraak, SAS monitor (monitor van SAS gevechtstactieken), bodyguard…  

In missie: Teamleider, verantwoordelijke voor explosieven, verantwoordelijke voor gezondheid (opleiding Combat Medic 1 alleen maar heeft zich gevormd bij de hoofdreferent van zijn SC2 groep die er veel waarde aan hechtte om zijn ervaring te delen en die hij moest vervangen).

Na de BAC wilden mijn ouders, zoals alle ouders, dat ik zou studeren dus ben ik begonnen met een voorbereidende klas MATH SUP om ingenieur te worden. Ik heb het jaar niet afgemaakt. Ik ging naar de CIRFA waar ik een aanvraag indiende voor de infanterie. Men wees me naar Saint-Maixent. Omdat ik dacht dat ik meteen genomen zou worden, stopte ik alles. Maar het ging niet zo en ik moest werk zoeken in afwachting van mijn incorporatie. Ik was dus chauffeur-bezorger in Rungis gedurende bijna 1 jaar. Ik bleef mijn fysieke voorbereiding voortzetten en toen ik opgeroepen werd was mijn motivatie op het maximum. Ik zie altijd het positieve in elke situatie. Door mijn leveringen te doen, met de kaart van de regio op mijn knieën (geen GPS destijds), kon ik blijven verbeteren in topografie en versterkte ik mijn vermogen om autonoom te werken.

In Saint-Maixent eindig ik als 3e en er zijn maar 2 plaatsen voor de 1e RPIMA. De eerste wordt ingenomen door een vriend die zijn hele training met mij heeft gedaan. En degene die 2e wordt kiest niet voor de 1e RPIMA omdat hij niet geschikt is vanwege slecht zicht dus word ik genomen. Je moet weten dat proberen binnen te komen in de FS via Saint-Maixent of Saint-Cyr is Russische roulette omdat de plaatsen beslist worden op enkele honderdsten van punten.  

Voordat ik de RAPAS training begin (oude benaming van de SAS filière), sturen ze me naar de CT1 00 (Infanterie groepsleider) in Montpellier (destijds, tegenwoordig in Draguignan) om wat meer ervaring op te doen voordat ik de CT1 RAPAS aanvang die zeer zwaar is. Ik doe ook in deze cursus het Commando Niveau 2 van het CNEC (Niveau 1 behaald in Saint-Maixent). Ik eindig 1e op beide proeven. Daarna begin ik eindelijk mijn CT1 RAPAS in het regiment en eindig 2e, wat zeer zeldzaam is voor een jonge directe sergeant zonder ervaring.

Ik ben altijd in hetzelfde regiment en dezelfde groep gebleven gedurende bijna 10 jaar : de 1e groep van de 1e compagnie (de SAS1 of SAS Kick Ass vroeger de RAPAS Kick Ass). Er was een geweldige teamgeest, ook sterke karakters maar die erin slaagden samen te werken. Ik had geen zin om van groep te veranderen omdat hij me alle tevredenheid gaf. Bovendien hadden we de kans om missies te hebben met behoorlijk wat echte operaties. We hebben bijvoorbeeld deelgenomen aan een gijzelaarsbevrijding, gewelddadige situaties meegemaakt, IED-fabrieken gevonden (Improvised Explosive Device anders genoemd Geïmproviseerde Explosieven, EEI, of Explosieve Middelen van Omstandigheid, EEC) en verschillende beveiligingsmissies uitgevoerd (we waren allemaal getraind in de 2 cursussen van de 1e RPIMA: SAS cursus en persoonsbescherming) in gespannen situaties met evacuatie van VIP's... Ik ben op alle theaters van het Franse leger geweest tussen 2006 en 2015. Ik heb in totaal deelgenomen aan 8 OPEX en ik ben zeer tevreden met de ervaring die ik heb gehad. Dit beroep brengt je grote rijkdom en rijpheid, laat je ongelooflijke mensen ontmoeten, reizen, je nuttig voelen door acteur te zijn van de actualiteit in plaats van met je armen over elkaar te blijven zitten terwijl je het nieuws bekijkt.    

Ik heb een groot leesprobleem sinds ik kind ben. Ik begrijp heel goed wat ik lees maar ik lees extreem langzaam. Het is een reëel probleem sinds de basisschool, vooral in het Frans uiteraard. Ik heb dus nooit een enkel boek in mijn leven kunnen lezen. Ik verlies totaal de draad zodra er meer dan enkele pagina's zijn. Ondanks alles leergierig, lukt het me om samenvattingen, artikelen te lezen, ik kijk naar reportages maar ik haal het essentiële van mijn kennis uit mondelinge overdracht. Dit was uiteraard een groot zwak punt tijdens de theoretische trainingsfasen.

Ik was ook zeer slecht in talen op school, het is trouwens daardoor dat ik 3e eindigde in St Maixent en dat had me mijn plaats in de 1e RPIMA kunnen kosten. Behalve dat ik in mijn beroep moest werken met Engelsen, Amerikanen, Afghanen, Mauritaniërs, Duitsers, Polen,... Mijn leerproces was pijnlijk maar ik begreep eindelijk het belang en, vandaag, spreek ik vloeiend Engels. 

Ik heb een winnaarsmentaliteit, wat zowel een kwaliteit als een gebrek is. Ik heb een zeer groot zelfvertrouwen maar dat drijft me soms ertoe mezelf in gevaar te brengen, alles te riskeren en, in zaken, al het geld in hetzelfde mandje te leggen. Pas op voor excessen. Zelfvertrouwen geeft je de energie om dingen te proberen, altijd je grenzen te verleggen maar het risico is ook dat je vaak een beetje voorop loopt ten opzichte van anderen, je wordt altijd een beetje de leider van een groep tijdens de training en je bent ook meer blootgesteld als je faalt. Fouten vallen minder op wanneer je verdrinkt in de massa. Zolang het lukt, loont het en eindig je in de top van de ranglijst maar wanneer dat niet het case is, valt het op en dan daal je af naar de diepten. En het is zeer vermoeiend om verantwoordelijkheden te hebben tijdens je trainingen. Bovendien moet je oppassen dat zelfvertrouwen geen arrogantie wordt die uiteindelijk de kaders en collega's zou irriteren. Voor mij was het een beetje slecht begonnen in Saint-Maixent. Ik had geen familie in het leger, ik had geen militaire middelbare school gedaan en ik had moeite om me aan te passen aan het militaire leven. Topografie was een domein dat ik beheerste, misschien zelfs meer dan de instructeur en ik wilde mijn meneer-ik-weet-alles spelen, wat het ergste was om te doen. Vooral omdat ik het niet deed om de groep vooruit te helpen maar om te laten zien dat ik meer wist dan de anderen. Ik realiseerde me dit en corrigeerde het meteen maar hij had me al in de gaten gekregen ook al duurde het niet lang. Dus je doet niet stoer tijdens een instructie omdat je alles nog moet leren. En je stelt alleen een vraag wanneer je het antwoord wilt horen, niet wanneer je wilt laten zien dat je het al weet. Het is zeer irritant voor de instructeur en het zal later problemen veroorzaken.

Ik ben, a priori, een goede leider. Je moet degene zijn die altijd vrijwillig is om zich op te offeren voor anderen, verantwoordelijkheden te nemen die niemand wil nemen en niet de kleine arrogante chef die anderen om hem heen naar beneden haalt door te zeggen dat hij de beste is. Je moet de leider zijn die anderen omhoog trekt en vanaf dat moment volgt iedereen je. Dat is echt wat er met mij gebeurde tijdens mijn training. 

Ik ben uitstekend in topografie omdat ik vroeger oriëntatielopen deed en autonome wandelingen met vrienden. Ik voel me zeer op mijn gemak met kaarten en ik had altijd de beste cijfers. Bovendien wordt je leiderschap op de proef gesteld als je niet goed bent in topo. Als je niet weet waar je naartoe gaat, volgt niemand je. Een sleutelmoment in alle trainingen is 's nachts marsen en als de persoon op wie men het meeste vertrouwt om van punt A naar punt B te gaan, in de kortst mogelijke tijd en met de minste vermoeidheid, jij bent, dan word je natuurlijk een natuurlijke leider. En dat is een grote kracht. 

Ik ben pedagogisch en ik heb ook faciliteiten om over te dragen wat ik weet. Wanneer we iets van ons team gaan vragen wat niet noodzakelijk gemakkelijk is en/of wat niet noodzakelijk eensgezindheid veroorzaakt, moet je in staat zijn pedagogisch te zijn en overtuigend te zijn om het waarom en hoe uit te leggen. Zo verkrijg je de instemming van je groep. Ik ben niet het type leider dat dingen eist. Ik ben het type leider dat mensen doet aansluiten bij zijn ideeën. 

Ik heb geen echte fysieke zwakte en ik ben psychologisch evenwichtig. Ik heb een goede cardio, ik ben endurant, sterk en snel. Ik ben altijd vrij gespierd en stevig geweest maar dat heeft me er nooit van weerhouden goed te zijn in klimmen, hardlopen of zwemmen. Ik ben uitstekend in geen van deze sporten maar ik ben slecht in geen enkele. 

Dit beroep, dat zijn enorme offers. Je persoonlijke leven is compleet anders dan dat van iemand normaal omdat je er nooit bent. Tijdens trainingen zijn we niet beschikbaar. We werken de hele week of zelfs het weekend. We hebben niet vaak vakantie of vrije dagen. Wanneer we operationeel zijn, zijn we 4 tot 8 maanden per jaar ingezet. En wanneer we terugkomen, hebben we 2 maanden vakantie maar we hebben niet noodzakelijk de tijd om ze volledig te nemen. Je moet ook nieuwe kwalificatiestages doorlopen, trainen met je groep en dat laat zeer weinig tijd over voor familie en vrienden anders dan degenen die je maakt in het regiment. En dat is zeer hard. Ik had het geluk een vriendin te hebben die me tijdens mijn hele carrière volgde en die me niet liet vallen omdat zij een vervullend beroepsleven had. Zij accepteerde mijn afwezigheden, steunde me en gaf me veel emotionele stabiliteit. We doen een moeilijk beroep, de moraal-meter is al bijna vol en bovendien worden we geconfronteerd met missies waar we toch harde dingen zien. Bij de 1e RPIMA mislukken 3 van de 4 huwelijken met de problemen van kindervoogdij die dat impliceert. En ik spreek nog niet van degenen die geen partner vinden om hen te volgen in dit bijzondere leven.

Ontdek deel II van dit interview met Alex_French_SAS.